Alimentatie

Partneralimentatie

Het huwelijk brengt voor de echtgenoten lotsverbondenheid met zich mee. Deze lotsverbondenheid is de grondslag voor een onderhoudsplicht na echtscheiding. Het alimentatierecht is volop in beweging. Er is op dit moment een wettelijk recht op partneralimentatie gedurende 12 jaar nadat het huwelijk is ontbonden. De periode van 12 jaar is erop gericht om degene die de alimentatie ontvangt de gelegenheid te bieden om weer in zijn of haar eigen kosten van levensonderhoud te voorzien. In zeer uitzonderlijke gevallen kan deze termijn door de rechter worden verlengd.

Tussen aanstaande ex-echtgenoten is vaak veel onduidelijkheid wat de wet in het kader van de partneralimentatie voorschrijft. De hoogte van de partneralimentatie is afhankelijk van de behoefte van de alimentatiegerechtigde en de draagkracht van de alimentatieplichtige.

De welstand die men tijdens het huwelijk gewend was, wordt in de rechtspraak vaak als leidraad gebruikt om de behoefte van de alimentatiegerechtigde vast te stellen.

Ik kan alimentatieberekeningen voor u maken, zodat u weet hoe uw inkomenspositie eruit gaat zien na de scheiding.

[maxbutton id=”1″]

Kinderalimentatie

Ouders moeten altijd voor hun kinderen zorgen, ook in financiële zin. Gaat u scheiden, dan kunt u kiezen voor co-ouderschap. Dan wonen de kinderen afwisselend bij beide ouders, gemiddeld minimaal drie dagen per week bij elke ouder. Bij co-ouderschap wordt er vaak voor gekozen om een zogenaamde ‘kinderrekening’ te openen. Op deze rekening worden de kosten van de kinderen dan naar rato van inkomen door beide ouders gestort.

Gaan uw kinderen (hoofdzakelijk) bij één van de ouders wonen? Dan betaalt de andere ouder kinderalimentatie. Over kinderalimentatie kunt u samen afspraken maken. Deze afspraken legt u vast in het ouderschapsplan.

Rechters hebben samen normen ontwikkeld voor het berekenen van de kinderalimentatie. Deze staan in het Rapport Expertgroep Alimentatienormen. Wanneer ik voor u de alimentatie bereken, dan doe ik dat volgens deze normen.

Net als bij partneralimentatie wordt hierbij uitgegaan van behoefte (van de kinderen) en draagkracht (van de alimentatieplichtige). De laagste van deze twee vormt het maximum. Uitgangspunt is het netto besteedbaar inkomen ten tijde van de samenleving. De kinderen moeten in beginsel niet slechter af zijn na en door de (echt-)scheiding van hun ouders. Kinderalimentatie heeft voorrang op de partneralimentatie.

Is alimentatie aftrekbaar voor de belasting?

Degene die partneralimentatie ontvangt dient hierover inkomstenbelasting te betalen. Degene die gehouden is tot het betalen van partneralimentatie kan de betreffende bedragen fiscaal aftrekken.

Kinderalimentatie daarentegen, is niet aftrekbaar bij degene die deze betaalt en dus ook niet belast bij de ontvanger.

Jaarlijkse indexering

De alimentatie wordt jaarlijks aangepast aan de gemiddelde loonstijging. Hiertoe wordt jaarlijks door het Ministerie van Justitie een indexeringspercentage vastgesteld. Per 1 januari 2019 is het indexeringspercentage vastgesteld op 2,0%.

Advies Raad van State op het initiatiefwetsvoorstel wijziging partneralimentatie (08-09-2016)

De Raad van State constateert spanning met de maatschappelijke realiteit. De Afdeling Advisering merkt op dat de initiatiefnemers uit gaan van een situatie die ver verwijderd is van de huidige realiteit. Uit onderzoek blijkt dat vrouwen op het moment van scheiding vaak een grote achterstand op de arbeidsmarkt hebben en dat ook na huwelijk de verdeling van zorgtaken in de meeste gevallen niet gelijk is. De initiatiefnemers gaan er in het initiatiefwetsvoorstel echter van uit dat de alimentatiegerechtigde binnen korte tijd na de echtscheiding weer volledig in eigen levensonderhoud kan voorzien.

Wetsvoorstel herziening partneralimentatie

De initiatiefnemers van dit wetsvoorstel willen dat partneralimentatie eerlijker, simpeler en korter wordt. Ze veranderen de grondslag, vereenvoudigen de berekeningsmethode en verkorten de duur. Daarbij zijn de kansen op de arbeidsmarkt uitgangspunt. In de huwelijkse voorwaarden kunnen partijen afwijkende afspraken maken.

Nu in het wetsvoorstel verlies van verdiencapaciteit als uitgangspunt voor het ontstaan van het recht op partneralimentatie wordt gehanteerd, is het voor beide echtelieden van groot belang om bewust de keuze voor verdeling van zorg en arbeid/inkomen te maken en zo nodig tijdig de huwelijkse voorwaarden aan deze keuze aan te passen.

De grondslag voor de betaling van partneralimentatie is compensatie voor het als gevolg van de tijdens het huwelijk gemaakte keuze ontstane verlies aan verdiencapaciteit, dus compensatie voor de achterstand op de arbeidsmarkt doordat één van de partners geen of minder tijd aan zijn of haar carrière heeft kunnen besteden. Daarmee wordt afscheid genomen van de levenslange solidariteitsgedachte.

Naar de mening van de initiatiefnemers bestaat er geen maatschappelijk draagvlak meer voor de huidige duur van de partneralimentatie van 12 jaar als het huwelijk langer heeft geduurd dan 5 jaar.

Uitgangspunt wordt een duur van 5 jaar. Een uitzondering wordt gemaakt voor zeer langdurige huwelijken (langer dan 15 jaar) waarbij één van de partners op latere leeftijd niet (meer) werkt en huwelijken waaruit kinderen geboren zijn die de leeftijd van 12 jaar op het moment van scheiding nog niet hebben bereikt.

De invloed van nieuwe partners wordt uit de wet geschrapt. De rechtvaardiging hiervoor is dat de partneralimentatie ziet op compensatie voor verlies van verdiencapaciteit. De komst van een nieuwe partner doet daaraan niet af.